o Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny

Brzmienie głoski „ó” można usłyszeć w piosenkach zespołów folkowych, np. Dawniej w języku polskim oznaczała iloczas, to znaczy długie o, które później przeszło w pochylone o (głoska pomiędzy o a u).

  • Rzeczownik, rodzaj żeński
  • Dawniej w języku polskim oznaczała iloczas, to znaczy długie o, które później przeszło w pochylone o (głoska pomiędzy o a u).
  • Rzeczownik, rodzaj męski lub żeński
  • Oznacza zwykle w danym języku samogłoskę średnią tylną, np.

Oznacza zwykle w danym języku samogłoskę średnią tylną, np. Rzeczownik, rodzaj męski lub żeński Przedimek określony, rodzaj męski Rzeczownik, rodzaj facet ze snow żeński Rzeczownik, rodzaj nijaki

Różnica w wymowie „ó” i „u” zachowała się w niektórych gwarach, między innymi góralskich, np. Zapis nadal jednak pozostaje odmienny („ó” i „u”), co często prowadzi do problemów w poprawnej ortograficznie pisowni niektórych wyrazów. Następnie jej wymowa zaczęła się przekształcać w „u” aż do całkowitego zrównania wymowy w języku standardowym.